ಮೊದಲ ದಿನ ನಮ್ಮ ಪ್ರಯಾಣ ‘ಹವಾಯಿ ವೋಲ್ಕೆನೋ ನ್ಯಾಷನಲ್ ಪಾರ್ಕ್’ ನತ್ತ. ವಿಸಿಟರ್ ಸೆಂಟರ್ ನಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಾಹಿತಿ ಪಡೆದು ಪಾರ್ಕ್ ನ ಪ್ರಮುಖ ಆಕರ್ಷಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾದ ‘ಚೈನ್ ಆಫ್ ಕ್ರೆಟರ್ಸ್ ರೋಡ್’ (Chain of Craters Road) ನಲ್ಲಿ ಹೊರಟೆವು. ಲಾವಾದ ಅವಶೇಷಗಳ ನಡುವೆ 11 ಮೈಲು ಸಾಗುವ ಈ ದಾರಿ ಸಮುದ್ರ ಮಟ್ಟದವರೆಗೆ ಕರೆದೊಯುತ್ತದೆ. 2008ರಲ್ಲಿ ಹರಿದ ಲಾವಾ ಅಲ್ಲಿ ರಸ್ತೆಯನ್ನು ನಾಶ ಮಾಡಿದೆ.

ರೋಡಿಗೆ ಬಂದ ಲಾವಾ

'ವೋಲ್ಕೆನೋ' ಆರ್ಚ್

Thurston ಲಾವಾ ಟ್ಯೂಬ್

‘Kilauea volcano’ ಪ್ರಪಂಚದ ಕೆಲವೇ ಜೀವಂತ ಅಗ್ನಿಪರ್ವತಗಳಲ್ಲಿ ಇದೂ ಒಂದು. ಜನವರಿ 1983ರಿಂದ ಸಿಡಿಯುತ್ತಿರುವ ಈ ಅಗ್ನಿಪರ್ವತ ಸುಮಾರು 16,000 ಎಕರೆ ಜಾಗವನ್ನು ಆವರಿಸಿದೆ. ಅನೇಕ ಮನೆಗಳನ್ನೂ, ಸಾವಿರಾರು ಎಕರೆ ಅರಣ್ಯವನ್ನೂ ನಾಶ ಮಾಡಿದೆ. ಇದರಿಂದ ಹರಿದ ‘ಲಾವಾ’ ಸುಮಾರು 560 ಎಕರೆಗಳಷ್ಟು ಜಾಗವನ್ನು ‘ಬಿಗ್ ಐಲ್ಯಾಂಡ್’ ಗೆ ಸೇರಿಸಿದೆ.

View from 'Halemaumau Crater Lookout'

ಎರಡನೇ ದಿನ ಕೆಲವು ಬೀಚ್ ಹಾಗು ಪಾರ್ಕ್ ಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ‘ಚೈನ್ ಆಫ್ ಕ್ರೆಟರ್ಸ್ ರೋಡ್’ನ ಮತ್ತೊಂದು ತುದಿ ತಲುಪಿದೆವು. 1990 ರಲ್ಲಿ ಹರಿದ ಲಾವಾ ‘ಕಲಪನ’(Kalapana Village) ಊರನ್ನು ನಾಶ ಮಾಡಿದೆ. ಸುಮಾರು 50 ಅಡಿ ಲಾವಾ ಮೇಲೆ ಕಟ್ಟಿದ ಕೆಲವು ಮನೆಗಳನ್ನೂ ಈಗಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು.

'ವೋಲ್ಕೆನೋ' ಅವಶೇಷಗಳ ನಡುವೆ(ಮೇಲೆ) ಮನೆಗಳು

3.30ಕ್ಕೆ ‘ವೋಲ್ಕೆನೋ ಹೆಲಿಕಾಪ್ಟರ್ ಟೂರ್’ಗೆ ಹೋಗಬೇಕಿತ್ತು. ಹೆಲಿಪ್ಯಾಡ್ ದಾರಿ ಹಿಡಿದೆವು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಫೋನ್ ರಿಂಗ್ ಆಗಿತ್ತು. ಹವಾಮಾನ ವೈಪರಿತ್ಯ ದಿಂದಾಗಿ ನಾವು ಹೋಗಬೇಕಿರುವ ಹೆಲಿಕಾಪ್ಟರ್ ರದ್ದಾಗಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದಾಗ ನಿರಾಸೆಯಾಗಿತ್ತು. ಬೇರೆ ದಾರಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹೆಲಿಕಾಪ್ಟರ್ ನಲ್ಲಿ ವೋಲ್ಕೆನೋ ನೋಡುವ ಆಸೆ ಬಿಟ್ಟು ಸಮೀಪದಲ್ಲಿದ್ದ ‘Mauna Loa’ ಮಕಡಮೆಯ ನಟ್ ಫ್ಯಾಕ್ಟರಿಗೆ ಹೋದೆವು. ಅಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಸಮುದ್ರ ಜೀವಿಯ ಒಳಗೆ ಇರುವ ‘ಮುತ್ತಿನ’ ದರ್ಶನವಾಯ್ತು.

ಸಮುದ್ರ ಜೀವಿಯ ಒಳಗೆ ಇರುವ 'ಮುತ್ತು'

7 ದಿನಗಳ ಹವಾಯಿ ಪ್ರವಾಸ ಮುಗಿಸಿ ರಾತ್ರಿ 12 ಗಂಟೆಗೆ ಫ್ಲೈಟ್ ಹತ್ತಿದಾಗ ಮನಸ್ಸಿನ್ನೂ ‘ವೋಲ್ಕೆನೋ’ ಸುತ್ತ ಸುತ್ತುತ್ತಿತ್ತು.

ಹೆಚ್ಚಿನ ಫೋಟೋಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ನೋಡಿ Hawaii photos

ಫೆಬ್ರುವರಿ 2011 ಏಳು ದಿನಗಳ ಪ್ರವಾಸಕ್ಕಾಗಿ ಹವಾಯಿಗೆ ಹೊರಟೆವು. ಮಾಯಿ(Maui) ಮತ್ತು ಬಿಗ್ ಐಲೆಂಡ್ ಗೆ ಬೇಟಿಕೊಡುವುದೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದೆವು. ಸ್ಯಾನ್ ಫ್ರಾನ್ಸಿಸ್ಕೋ ದಿಂದ ಸುಮಾರು ಐದು ಗಂಟೆ ಪ್ರಯಾಣ. ಹವಾಯಿ ಸಮಯಕ್ಕೂ ನಮಗೂ(PST) ಎರಡು ಗಂಟೆ ವ್ಯತ್ಯಾಸ. ಮೊದಲು ಬೇಟಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಮಾಯಿ(Maui). ಏರ್ಪೋರ್ಟ್ ನಿಂದ ಕಾರ್ ರೆಂಟಲ್ ಪಡೆಯಲು ಹೋದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಕೋಳಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಕೋಳಿಗಳು ಸ್ವಚಂದವಾಗಿ ಓಡಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದವು. ಇದುವರೆಗೂ ಅಮೇರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೂ ಇಂತಹ ದೃಶ್ಯ ಕಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಾರ್ ರೆಂಟಲ್ ಪಡೆಯಲು ಬಂದ ಅನೇಕರು ಕೋಳಿಗಳ ಫೋಟೋ ತೆಗೆಯುವುದರಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿದ್ದರು.

ಕಾರ್ ಪಡೆದುಕೊಂಡು ಸಮೀಪದಲ್ಲಿದ್ದ kmart ನಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಅಗತ್ಯವಿದ್ದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಂಡ ನಂತರ ನಮ್ಮ ಹವಾಯಿ ತಿರುಗಾಟ ಶುರುವಾಯ್ತು. ಪಿಜ್ಜಾ, ಬರ್ಗರ್, ಸ್ಯಾಂಡ್ ವಿಚ್ ಇಷ್ಟ ಪಡದ ನನಗೆ ಅಲ್ಲಿರುವ ಏಳು ದಿನ ಬ್ರೆಡ್, ಜಾಮ್, ಜೂಸ್ ಗಳ ಮೃಷ್ಟಾನ್ನ ಭೋಜನ.

‘ಪ್ರವಾಸೋದ್ಯಮ’ ಹವಾಯಿಯ ಆದಾಯದ ಮೂಲ. ನೈಸರ್ಗಿಕ ಕಾಡುಗಳು, ಬೀಚ್ ಗಳು, ಅಗ್ನಿಪರ್ವತಗಳು ಪ್ರಮುಖ ಆಕರ್ಷಣೆಗಳು. ಅಮೆರಿಕಾದ ಇತರ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗಿಂತ ಹವಾಯಿ ಭಿನ್ನವಾಗಿತ್ತು. ಕಣಗಿಲೆ, ಕರವೀರ, ಚದುರಂಗ  ಹೂಗಳೂ, ಪೇರಳೆ, ಪಪ್ಪಾಯಿ, ಬಾಳೆ, ಪರಂಗಿ, ನೇರಳೆ ಮರಗಳೂ, ಜಿನುಗುತ್ತಿರುವ ಮಳೆ ಅಮೇರಿಕಾದಲ್ಲೇ ‘ಊರಿಗೆ’ ಹೋದಂತ ಅನುಭವ ಕೊಟ್ಟಿತ್ತು. ನಮ್ಮ ಅದೃಷ್ಟಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲೇ ಒಂದು ಭಾರತೀಯ ರೆಸ್ಟೋರೆಂಟ್ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. (ಒಂದು ಹೊತ್ತು ಬ್ರೆಡ್ ಜಾಮ್ ನಿಂದ ಮುಕ್ತಿ). ನಂತರ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿದ್ದ ಕೆಲವು ಬೀಚ್ ಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ‘ಸೂರ್ಯ ಸ್ನಾನ‘ ಮಾಡಿ ಹೋಟೆಲ್ ಗೆ ವಾಪಾಸಾಗಿದ್ದೆವು.

ಮೊದಲ ದಿನ ನಮ್ಮ ಪ್ರಯಾಣ ‘ರೋಡ್ ಟು ಹಾನ’ ಕ್ಕೆ. 42 ಮೈಲುಗಳ ಹಾನಾ ಹೈವೆ 500ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ತಿರುವುಗಳನ್ನೂ, 50ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಒಂದು lane ಬ್ರಿಡ್ಜ್ ಗಳನ್ನೂ ಹೊಂದಿದೆ. ನೈಸರ್ಗಿಕ ಕಾಡುಗಳು, ಕಿರಿದಾದ ರಸ್ತೆಗಳು, ಜಲಪಾತಗಳು, ಸಮುದ್ರದ ರಮಣೀಯ ದೃಶ್ಯಗಳಿಗಾಗಿ ಪ್ರಸಿದ್ದ. ಆಧುನಿಕತೆಯಿಂದ ದೂರ ಉಳಿದಿದೆ. ಕೆಲವು ಚಿಕ್ಕ ಅಂಗಡಿಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೇನೂ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.

ಹಾನಾ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ

ಎರಡನೇ ದಿನ ಮಾಲ್ ನಲ್ಲಿ ‘ಹೂಲ’(hula) ಡಾನ್ಸ್ ನೋಡುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ತು. ‘ಹೂಲ’ ಹವಾಯಿಯ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ನೃತ್ಯ. ಅಲ್ಲಿಂದ ನೇರವಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದು ಮೊದಲೇ ಬುಕ್ ಮಾಡಿದ್ದ ‘ತಿಮಿಂಗಿಲ ದರ್ಶನಕ್ಕೆ’ (Whale watching).

ಬೋಟ್ನಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ೨ ಗಂಟೆ ಪ್ರಯಾಣದಲ್ಲಿ  ತಿಮಿಂಗಿಲಗಳನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತ, ಅವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರವಾಗಿ ಮಾಹಿತಿ ನೀಡುತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ ಕೆಲವು ಮಾಹಿತಿಗಳು.

• ಈ ತಿಮಿಂಗಿಲಗಳು(Humpback whales) ಚಳಿಗಾಲ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಮೊದಲು ಅಲಾಸ್ಕ(Alaska)ದಿಂದ ವಲಸೆ ಹೊರಡುತ್ತವೆ. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವು(60%) ಹವಾಯಿಗೆ ಬಂದರೆ ಉಳಿದವು ಮೆಕ್ಸಿಕೋ (coast of Baja in Mexico) ಹಾಗೂ ಜಪಾನ್(islands south east of Japan) ಕಡೆ ಹೋಗುತ್ತವೆ.
• 6 ರಿಂದ 8 ವಾರ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡಿ ಅಲಾಸ್ಕದಿಂದ ಸುಮಾರು 3500 ಮೈಲು ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಹವಾಯಿ ತಲುಪುತ್ತವೆ.
• ಸುಮಾರು 40 ಟನ್ ತೂಕ ಹಾಗು 40-45 ಅಡಿ ಉದ್ದ ಇರುತ್ತವೆ.
• ಏಪ್ರಿಲ್ ನಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಅಲಾಸ್ಕಕ್ಕೆ ವಾಪಾಸಾಗುತ್ತವೆ. ಹವಾಯಿ ಪೆಸಿಫಿಕ್ ಸಮುದ್ರದ ಮದ್ಯದಲ್ಲಿರುವುದೂ, ಸತ್ವರಹಿತವಾದ ನೀರು(ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲಿನ ಸಮುದ್ರದ ನೀರು ತಿಳಿ ನೀಲಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ) ಇವುಗಳಿಗೆ ವರ್ಷಪೂರ್ತಿ ಆಹಾರ ಒದಗಿಸುವಲ್ಲಿ ವಿಫಲವಾಗಿದೆ. ಒಂದು ತಿಮಿಂಗಿಲಕ್ಕೆ ದಿನಕ್ಕೆ ಸುಮಾರು 900 kg ಗಿಂತ ಜಾಸ್ತಿ ಆಹಾರ ಬೇಕು.
• ಹವಾಯಿಯಲ್ಲಿರುವ 4 ರಿಂದ 6 ತಿಂಗಳು ಇವು ಉಪವಾಸ ಇರುತ್ತವೆ.

ತಿಮಿಂಗಿಲ!!

ಮೂರನೇ ದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬೇಗ ಎದ್ದು ಬಹಳ ದಿನಗಳಿಂದ ಎದುರು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ‘snorkeling’ ಗೆ ಹೋದೆವು. ಬೋಟ್ ನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಚಿಕ್ಕ ದ್ವೀಪ ‘ಮೂಲೋಕಿನಿ’ (Molokini)ಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದರು. ಹವಾಯಿ ಯಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 120 ಜಾತಿಯ ಮೀನುಗಳನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ‘ಮೂಲೋಕಿನಿ’ ವಿವಿಧ ಬಗೆಯ ಜಲಚರಗಳಿಂದ ಸಮೃದ್ದವಾಗಿರುವುದೂ, ತಿಳಿ ನೀರು snorkeling ಮತ್ತು scuba ಗೆ ತುಂಬಾ ಪ್ರಶಸ್ತವಾಗಿದೆ. ಹೊಸ ಅನುಭವ ಪಡೆಯುವ ಹುಮ್ಮಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಗತ್ಯವಿರುವ equipment ಧರಿಸಿ ತಯಾರಾದೆವು. ಈಜು ಬರದಿದ್ದರೂ ಚಳಿ (ಭಯ) ಬಿಟ್ಟು ನೀರಿಗಿಳಿದೆವು.(ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಒಂದು ವಾರ ಜ್ವರದಿಂದ ಮಲಗಿದ್ದು ಬೇರೇ ವಿಷಯ) ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಈಜು ಬರುವ ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಈಜು ಬರದ ನಾವು ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರಾಗಿದ್ದೆವು. 4-5 ಜನ instructors ಅಗತ್ಯವಿದ್ದಲ್ಲಿ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ರೆಡಿ ಇದ್ದರು.(ಅದೇ ದೈರ್ಯ). ವಿವಿಧ ಜಾತಿಯ, ಆಕಾರದ, ಬಣ್ಣದ ಮೀನುಗಳು. ಸಮುದ್ರದ ತಳದಲ್ಲಿ ಗೋಚರಿಸುವ ವಿವಿಧ ಬಗೆಯ ಸಸ್ಯಗಳು. ನೋಡುತ್ತಾ ನೋಡುತ್ತಾ ಬೋಟ್ ನಿಂದ ಸುಮಾರು ದೂರ ಹೋಗಿ ಆಗಿತ್ತು. ಸಮಯ ಹೋಗಿದ್ದೇ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಮತ್ತೆ ಬೋಟ್ ನಲ್ಲಿ ‘turtle town’ ಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದರು. ಅಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ನೀರಿಗಿಳಿದು ‘ದೈತ್ಯ ಆಮೆ’(Hawaiian green sea turtle)ಗಳನ್ನು ನೋಡಿದೆವು. ವಾಪಾಸಾದಾಗ ಮದ್ಯಾಹ್ನ ಒಂದು ಗಂಟೆಯಾಗಿತ್ತು.

'ಮೂಲೋಕಿನಿ' (Photo: Ron Garnett/HTA)

ಅಲ್ಲಿಂದ ‘ಹಲೆಯಕಾಲ(Haleakala) ನ್ಯಾಷನಲ್ ಪಾರ್ಕ್’ ಗೆ ಹೊರಟೆವು. 30,000 ಎಕರೆ ಇರುವ ಹಲೆಯಕಾಲ ನ್ಯಾಷನಲ್ ಪಾರ್ಕ್ ಸಮುದ್ರ ಮಟ್ಟದಿಂದ 10,023 ಅಡಿ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿದೆ.  ಬದಲಾಗುವ ಹವಾಮಾನದಲ್ಲಿ ಮೋಡಗಳ ನಡುವೆ ಈ ವೋಲ್ಕೆನೋ ತುದಿ ತಲುಪುವುದು ರೋಮಾಂಚಕಾರಿ ಅನುಭವ. ಸುಮಾರು 4,000,000 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಸಿಡಿದು ಶಾಂತವಾಗಿರುವ ಈ ಅಗ್ನಿಪರ್ವತ ‘ಮಾಯಿ’ಯ ಅತೀ ಎತ್ತರದ ಪ್ರದೇಶ.  ಇದಕ್ಕೆ ‘ಸೂರ್ಯನ ಮನೆ’ ಎಂದೂ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. (ಹವಾಯಿ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ‘Haleakala’ ಎಂದರೆ ‘house of the sun’).

ಹಲೆಯಕಾಲ ನ್ಯಾಷನಲ್ ಪಾರ್ಕ್

ಸಂಜೆ 6 ಗಂಟೆ ಫ್ಲೈಟ್ ಗೆ ನಾವು ಬಿಗ್ ಐಲೆಂಡ್ ಗೆ ಹೋಗಬೇಕಾಗಿತ್ತು.  ’ಹಳೆಯಕಾಲ’ದಿಂದ ಸುಮಾರು 30 ಮೈಲು ದೂರ ಇರುವ ಕಾರ್ ರೆಂಟಲ್ ತಲುಪಿದಾಗ 4.45 ಆಗಿತ್ತು.

ಗಡಿಬಿಡಿಯಲ್ಲಿ ರೆಂಟಲ್ ಕಾರ್ ವಾಪಾಸು ಮಾಡಿ ನಮ್ಮ ಲಗೇಜ್ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಏರ್ಪೋರ್ಟ್ ಗೆ ಹೋಗುವ ವಾಹನ ಹತ್ತಿದೆವು. ಚಾಲಕನಿಗೆ ನಾವು ಹೋಗುವ ವಿಮಾನದ ಕಂಪನಿಯ ಹೆಸರನ್ನು ತಿಳಿಸಿದೆವು. ಆಗಲೇ ಗಂಟೆ ಐದಾಗಿತ್ತು. ಏರ್ಪೋರ್ಟ್ ನ ಸೆಕ್ಯೂರಿಟಿ ಕ್ಯೂ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ನಾವು ಫ್ಲೈಟ್ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಂಭವವೇ ಹೆಚ್ಚು ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ನಮ್ಮ ವಾಹನ ಮೈನ್ ಏರ್ಪೋರ್ಟ್ ದಾಟಿ ಮುಂದೆ ಹೋಗುತ್ತಲಿತ್ತು. ಚಾಲಕನನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿದಾಗ ನಿಮ್ಮ ಫ್ಲೈಟ್ ಮುಂದೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂದ. ನಮ್ಮ ಭಾಷೆ ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಿದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ? ಅನುಮಾನವಾಯ್ತು. ’ನಮಗೆ 6 ಕ್ಕೆ ಬಿಗ್ ಐಲೆಂಡ್ ಗೆ ಹೊರಡುವ ವಿಮಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂದೂ, ವಿಮಾನದ ಕಂಪನಿಯ ಹೆಸರನ್ನೂ’ ಮತ್ತೆರಡು ಬಾರಿ ಹೇಳಿದೆವು. ನಮ್ಮ ಆತಂಕ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಅವನು ‘ನಾವು  ಹೋಗುತ್ತಿರುವುದು ೮-೯ ಜನ ಹೋಗುವ ಚಿಕ್ಕ ಫ್ಲೈಟ್ ಎಂದೂ, ಅದು ಬೇರೆ ನಿಲ್ದಾಣದಿಂದ ಹೊರಡುವುದೆಂದೂ’ ತಿಳಿಸಿದ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಆತಂಕ  ಕಡಿಮೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ನಿಲ್ದಾಣದ ಬಳಿ ವಾಹನ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ. ಆ ನಿಲ್ದಾಣ ಬಸ್ ಸ್ಟಾಪ್ ನ್ನು ಹೋಲುವಂತಿತ್ತು. ಸರಿ ವಿಚಾರಿಸೋಣ ಎಂದು ಒಳಹೊಕ್ಕೆವು. ಅಲ್ಲಿ 4-6 ಜನ ಪ್ರಯಾಣಿಕರಿದ್ದರು. ಕೌಂಟರ್ ನಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಿಸಿದಾಗ ನಾವು ಸರಿಯಾದ ನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದು ಖಾತ್ರಿಯಾಯ್ತು. ನಮ್ಮ ಲಗೇಜ್ ನೊಂದಿಗೆ ನಮ್ಮನ್ನೂ ತೂಕ ಮಾಡಿ, ಫ್ಲೈಟ್ ಇನ್ನೂ ಬಂದಿಲ್ಲವೆಂದು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಹೇಳಿದರು. ಯಾವುದೇ ಸೆಕ್ಯೂರಿಟಿ ಚೆಕ್ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆಶ್ಚರ್ಯವಾದರೂ ಸದ್ಯ ನಾವು ‘ಸೇಫ್’ ಎಂದು ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಕುಳಿತೆವು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ವಿಮಾನ ಲ್ಯಾಂಡ್ ಆಯ್ತು. ಪೈಲೆಟ್ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದು ಒಂದೆರಡು ಫೋಟೋನೂ ತೆಗೆದಾಯ್ತು.

ನಮ್ಮ ಫ್ಲೈಟ್..

ಮಾಯಿಯಿಂದ ಬಿಗ್ ಐಲೆಂಡ್ ಗೆ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆ ಪ್ರಯಾಣ. ಕೇವಲ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆ ಮುಂಚೆ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣ ತಲುಪಿದರೂ, ಫ್ಲೈಟ್ ಹತ್ತುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದ್ದೆವು. 8 ಪ್ರಯಾಣಿಕರಿರುವ ಆ ಚಿಕ್ಕ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಜೀವ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಕುಳಿತೆವು. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ದೂರದಲ್ಲಿ ಬಿಗ್ ಐಲೆಂಡ್ನ ದೀಪಗಳು ಗೋಚರಿಸತೊಡಗಿದವು. ಆ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲೂ ನಮ್ಮ ಫ್ಲೈಟ್ ನವರನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೆ ಜನರಿರಲಿಲ್ಲ. ರೆಂಟಲ್ ಕಾರ್ ಪಡೆದು ಹೋಟೆಲ್ ತಲುಪಿದಾಗ ರಾತ್ರಿ 8.30.

ಹೆಚ್ಚಿನ ಫೋಟೋಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ನೋಡಿ Hawaii photos

ಪುಟ್ಟನದು ದೇವತೆಯ ಪಾತ್ರ. ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೂ ರಿಹರ್ಸಲ್ ಶುರುವಾಯ್ತು.

ನಾಟಕದ ದಿನವೂ ಬಂತು. ಕಿರೀಟ, ಆಭರಣ ತೊಟ್ಟು ದೇವರ ಗೆಟಪ್ಪಿನಲ್ಲಿ ರೆಡಿಯಾದ ಪುಟ್ಟ.

ಅವಿಭಕ್ತ ಕುಟುಂಬ. ಮನೆಮಂದಿಯೆಲ್ಲ ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ರೆಡಿಯಾದರು. ೨-೩ ಎತ್ತಿನ ಗಾಡಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ೩ ಕಿ. ಮೀ ದೂರದ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋದರು. ನಾಟಕ ಶುರುವಾಯ್ತು. ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತಾದರೂ ಮನೆಮಗನ ಸುಳಿವಿಲ್ಲ. ಇನ್ನೇನು ನಾಟಕ ಮುಗಿಯಿತು ಎನ್ನುವಸ್ಟರಲ್ಲಿ ಪರದೆಯ ಹಿಂದಿನಿಂದ ಪುಟ್ಟನ ದ್ವನಿ ಕೇಳಿಸಿತ್ತು. ಆಗಲೇ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು ಅವನದು ‘ಅಶರೀರವಾಣಿ ದೇವತೆ’ಯ ಪಾತ್ರ ಎಂದು. 

ನಾಟಕಕ್ಕಾಗಿ ನಮ್ಮ ತಯಾರಿ ಜೋರಾಗಿಯೇ ನಡೆದಿತ್ತು. ಭೀಮ ದ್ರೌಪದಿಗಾಗಿ ಸೌಗಂದಿಕಾ ಪುಷ್ಪವನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ಸಂದರ್ಭವನ್ನು ಕೇಂದ್ರವಾಗಿಟ್ಟು ಬರೆದ ನಾಟಕ. ನಾನೇ ಭೀಮನ ಪಾತ್ರಧಾರಿ. ನಾಟಕವೇನೋ ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಆಯ್ತು.

ಭೀಮನ ಗೆಟಪ್ಪಿನಲ್ಲಿ......

ಆಗಲೇ ರಾತ್ರಿ ೧೦ ಗಂಟೆ ಆಗಿತ್ತು. ಭೀಮನ ಮೆಕಪ್ಪಿನಲ್ಲೇ ಮನೆ ತಲುಪಿದ್ದೆ. ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಮೇಕಪ್ ತೆಗೆದಾಗಲೇ ಆದ ಆವಾಂತರದ ಅರಿವಾಗಿದ್ದು. ಮೀಸೆ ಹಚ್ಚಲು ಉಪಯೋಗಿಸಿದ ಕೆಮಿಕಲ್ ತನ್ನ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿತ್ತು. ಮೀಸೆ ಹಚ್ಚಿದಷ್ಟು ಜಾಗ ಸುಟ್ಟ ಗಾಯವಾಗಿತ್ತು. ಆ ಗಾಯ ಮುಖದಿಂದ ಮಾಯವಾಗಲು ಸುಮಾರು ೨ ತಿಂಗಳು ಹಿಡಿದಿತ್ತು. ಈ ಘಟನೆಯ ನಂತರ ಮುಖಕ್ಕೆ ಏನಾದರು ಹಚ್ಚುವಾಗ ೧೦೦ ಬಾರಿ ಯೋಚಿಸ್ತೀನಿ.

ಘಟನೆ ೧:
ವಿಜಿ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಓದುತ್ತಿರುವ ಮಗಳೊಂದಿಗೆ ಸ್ಕಿನ್ ಸ್ಪೆಷಲಿಸ್ಟ್ ಬಳಿ ಹೋಗಿದ್ದಳು. ಸಿಡುಕು ಸ್ವಭಾವದ ಆ ಡಾಕ್ಟರ್ ಕೇಳಿದ ಮೊದಲ ಪ್ರಶ್ನೆ ‘ನೀವು ಹಳ್ಳಿಯವರಾ/ ಪೇಟೆಯವರಾ?’
ವಿಜಿ: ಹಳ್ಳಿಯವರು.
ಡಾ: ಹಳ್ಳಿಯವರಿಗೆ ನಾನು ಚಿಕಿತ್ಸೆ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಕಾಯಿಲೆಯನ್ನು ವಾಸಿ ಮಾಡಲು ನನಗೆ ಒಂದೂವರೆ ವರ್ಷ ಬೇಕು. ನೀವು ಒಂದೂವರೆ ವರ್ಷ ಬರುತ್ತೀರಾ?
ಇವರು ತಮಗಿರುವ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಹೇಳುವುದಕ್ಕೂ ಮೊದಲೇ ಆ ಡಾಕ್ಟರಿಂದ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಉಪದೇಶ ಆಗಿತ್ತು.

ಘಟನೆ ೨:
ರೀಟಾ ತನ್ನ ಮಗುವನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಚೈಲ್ಡ್ ಸ್ಪೆಷಲಿಸ್ಟ್ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಳು. ಆ ಡಾಕ್ಟರ್ ತಮಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವಷ್ಟನ್ನು ಆ ಮಗುವಿನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಯೋಗಿಸಿ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಕೈಮೀರಿದಾಗ ಜಿಲ್ಲಾ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿರುವ ಡಾಕ್ಟರ್ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಲು ಸೂಚಿಸಿದರು.

ಘಟನೆ ೩:
ಗರ್ಭ ಕೋಶದ ಆಪರೇಷನ್ ಮಾಡಿದ ಡಾಕ್ಟರ್ ದೊಡ್ಡ ಕರುಳನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿ ಹೊಲಿಗೆ ಹಾಕಿದ್ದರು. ವಿಷಯ ತಿಳಿದು ಸುಮಾರು ೪ ಲಕ್ಷ ಖರ್ಚು ಮಾಡಿ, ಬೇರೆ ಕಡೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಕೊಡಿಸಿದಾಗ ಆ ಮಹಿಳೆ ಚೇತರಿಸಿಕೊಂಡರು. ಆಕೆಯ ಮನೆಯವರು ಡಾಕ್ಟರ್ ಮೇಲೆ ಕೇಸ್ ಹಾಕಿದಾಗ ‘ನಾನು ಆಕೆಗೆ ಆಪರೇಷನ್ ಮಾಡಿಯೇ ಇಲ್ಲ’ ಎಂದು ಅವರು ಬಚಾವ್ ಆದರು.

ಘಟನೆ ೪:
ಆಕ್ಸಿಡೆಂಟ್ ಆಗಿ ರಕ್ತದ ಮಡುವಿನಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ವೃದ್ದ ನನ್ನು ಆತ ಪ್ರಥಮ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಾಗಿ ಸಮೀಪದ ಪ್ರೈವೇಟ್ ಕ್ಲಿನಿಕ್ ಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದಿದ್ದ. ‘ಆಕ್ಸಿಡೆಂಟ್ ಕೇಸನ್ನು ನಾನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಸರ್ಕಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಹೋಗಿ’ ಎಂದಿದ್ದರು ಡಾಕ್ಟರ್.
(ಆಕ್ಸಿಡೆಂಟ್ ಕೇಸ್ ಗಳನ್ನು ಪ್ರೈವೇಟ್ ಡಾಕ್ಟರ್ ಅಟೆಂಡ್ ಮಾಡಬಹುದು ಎಂದು ಕಾನೂನು ತಿದ್ದುಪಡಿ ಆಗಿದ್ರೂ ಸಹ..)

ಘಟನೆ ೫:
ಡಾಕ್ಟರ್(ರೋಗಿಗೆ): ಆ ಡಾಕ್ಟರ್(ಪ್ರತಿಸ್ಪರ್ಧಿ) ಹತ್ತಿರ ಹೋಗುವ ನೀವು ನನ್ನಲ್ಲಿಗೆ ಯಾಕೆ ಬಂದಿದ್ದೀರಿ?

ಘಟನೆ ೬:
ಗರ್ಭಿಣಿ ೮ ತಿಂಗಳಿಗೆ ಚೆಕಪ್ ಗೆ ಹೋದಾಗ ‘ಮಗುವಿನ ಹೆಡ್ ಫಿಕ್ಸ್ ಆಗಿದೆ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದ ಡಾಕ್ಟರ್ ೧ ವಾರದ ನಂತರ ‘ಮಗುವಿನ ಹೆಡ್ ಇನ್ನೂ ಫಿಕ್ಸ್ ಆಗಿಲ್ಲ’ ಎಂದಿದ್ದರು. ಇವರಲ್ಲಿ ಆಕೆ ಎಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ನಂಬಿಕೆ ಇಡಬಹುದು?

ಘಟನೆ ೭:
ಹೆರಿಗೆ ನೋವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದ ಮಹಿಳೆಯನ್ನು ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಲು ಆ ಬಡ ಕುಟುಂಬ ಅಂಬುಲೆನ್ಸ್ ನಂಬರ್ ೧೦೮ ಕ್ಕೆ ಕರೆ ಮಾಡಿದರು. ಅಂಬುಲೆನ್ಸ್ ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಆಕೆಗೆ ಹೆರಿಗೆ ಆಗಿತ್ತು. ‘೧೦೮’ ವಾಪಸು ಕಳುಹಿಸಿದರೆ ಕೇಸ್ ಆಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅವರಿಗೆ ಯಾರೋ ಹೇಳಿದ್ದರು. ಕಾನೂನಿನ ಅರಿವಿಲ್ಲದ ಅವರು ತಕ್ಷಣ ತಾಯಿ ಮತ್ತು ಮಗುವನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ತಾಲೂಕು ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿರುವ ಸರ್ಕಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿ ಡಾಕ್ಟರ್ ರಜೆಯಲ್ಲಿದ್ದರಿಂದ ಜಿಲ್ಲಾ ಕೇಂದ್ರದ ಸರ್ಕಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಹೋಗಿ ಎಂದಿದ್ದರು. ಸರ್ಕಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಹರಿಗೆಯಾಗದಿದ್ದರೆ ಹೆರಿಗೆ ಭತ್ಯೆ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗೇ ಆ ಹಸಿ ಬಳಂತಿಯನ್ನು ೮೦ ಕಿ. ಮೀ. ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಜಿಲ್ಲಾ ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ಶಕ್ತಿಯೂ ಅವರಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ.

ಇವೆಲ್ಲ ಒಂದು ತಾಲೂಕು ಕೇಂದ್ರದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಘಟನೆಗಳು. ಮೇಲಿನ ಎಲ್ಲ ಘಟನೆಗಳಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಕಂಡುಬರುವುದು ರೋಗಿಗಳ ಅಸಹಾಯಕತೆ ಮತ್ತು ಅನಿವಾರ್ಯತೆ.
ಇದರೊಂದಿಗೆ ಡಾಕ್ಟರ್ ಗಳ ಬೇಜವಾಬ್ಧಾರಿ, ಹಣದಾಹ, ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿರುವ ಮಾನವೀಯತೆ, ನೈತಿಕತೆ, ಸರ್ಕಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಸೌಲಭ್ಯಗಳ ಕೊರತೆ, ಕಾನೂನಿನ ಅರಿವಿನ ಕೊರತೆ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ.

ಇಂತಹ ಡಾಕ್ಟರ ಗಳಲ್ಲಿ ರೋಗಿ ಯಾರಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಇಡಬಹುದು?

೨೮ ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಭಾರತ ವಿಶ್ವ ಕಪ್ ಗೆದ್ದಿದೆ. ಧೋನಿ ಪಡೆಗೆ ಅಭಿನಂದನೆಯ ಮಹಾಪೂರವೇ ಹರಿದುಬರುತ್ತಿದೆ. ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಕ್ರೀಡಾ ಪಟುಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಕೆಟಿಗರೆ ಶ್ರೀಮಂತರು. ಜಾಹೀರಾತು & IPL ಗಳಿಂದ ಈಗಾಗಲೇ ಇವರುಗಳು ಕುಬೇರರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಈಗ ಬಹುಮಾನದ ಮೊತ್ತದೊಂದಿಗೆ, ಸರ್ಕಾರದಿಂದ ಕೋಟ್ಯಂತರ ರೂ. ಹಣ & ನಿವೇಶನಗಳ ಘೋಷಣೆಯಾಗಿದೆ. ಇನ್ನೂ ೪ ವರ್ಷ ಇದು ಮುಂದುವರೆದರೂ ಆಶ್ಚರ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಭಾರತದ ರಾಷ್ಟ್ರ ಕ್ರೀಡೆ ಅಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ದ ಆಟ. ವಿಶ್ವಕಪ್ ಗೆದ್ದ ನಮ್ಮ ತಂಡವನ್ನು ಸನ್ಮಾನಿಸುವುದು, ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುವುದು ತಪ್ಪಲ್ಲ. ಆದರೆ ಕೊಟ್ಯಾದೀಶರಾಗಿರುವ ಇವರಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಕೋಟ್ಯಾಂತರ ರೂ ಗಳ ಹಣ, ನಿವೇಶನ ಗಳನ್ನು ಕೊಡುವುದು ಎಷ್ಟು ಸರಿ? ಇದರಿಂದ ಇತರ ಕ್ರೀಡೆ & ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳನ್ನು ಕೇಳುವವರೇ ಇಲ್ಲದಂತಾಗಿದೆ. ಇಂದು ಬೇರೆ ಕ್ರೀಡೆ ಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿ, ಬೆಳೆಸುವ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ಕ್ರಿಕೆಟಿಗರಿಗೆ ಸಿಗುವ ಹಣ & ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ (ಸ್ವಲ್ಪ ಭಾಗವಾದರೂ) ಇನ್ನಿತರ ಕ್ರೀಡೆಗಳಿಗೂ ಸಿಕ್ಕರೆ ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಸಾಧನೆ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ಆಶ್ಚರ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಮನೆಯ ಸಮೀಪದ ಪಾರ್ಕ್

ಪಾರ್ಕ್ ನಲ್ಲೊಂದು ಸಂಜೆ..

ಎಂದಿನಂತೆ ಪಾರ್ಕ್ ನಲ್ಲಿ ಹೋಗ್ತಾ ಇದ್ದೆ.

‘ನೀವು ಭಾರತದವರಾ?’ ಹಿಂದಿನಿಂದ ಕನ್ನಡದ ದ್ವನಿ. ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಹಿಂದಿರುಗಿ ನೋಡಿದೆ. ಸುಮಾರು ೫೦ರ ಆಸುಪಾಸಿನ ಮಹಿಳೆ. ‘ಹೌದು ಕನ್ನಡದವಳೇ’ ಕನ್ನಡದಲ್ಲೇ ಉತ್ತರಿಸಿದೆ.

೧೦ ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕುಲ, ಗೋತ್ರ ಎಲ್ಲ ವಿಚಾರಿಸಿಯಾಗಿತ್ತು. ಹುಟ್ಟಿದ್ದು, ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು, ಗಂಡ, ಮಕ್ಕಳು, ಕೆಲಸ ಹೀಗೆ ಸಾಗಿತ್ತು ವಿಚಾರಣೆ. ಅವರು ಬೆಂಗಳೂರಿನವರು. ಮಗನ ಮನೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದರು. ನಾನು ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಅವರ ಮನೆಗೆ ಸಮೀಪದಲ್ಲೇ ಇದ್ದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ನಮ್ಮ ಏರಿಯದವಳೇ ಅಂತ ಅವರಿಗೆ ಸಂತೋಷವಾಗಿತ್ತು. ಪ್ರತಿದಿನ ಪಾರ್ಕ್ ನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಬೇಟಿಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ನಂತರ ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ನಾನು ಪಾರ್ಕ್ ಗೆ ಹೋಗಲು ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಪಾರ್ಕ್ ಗೆ ಹೋದಾಗ ಮತ್ತೆ ಆಂಟಿ ಯನ್ನು ಬೇಟಿ ಮಾಡಿದೆ. (ನನ್ನನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ನಮ್ಮ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ ಗೂ ಬಂದಿದ್ದರಂತೆ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಮನೆ ನಂಬರ್ ಅವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ). ಅಲ್ಲಿ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ಜನರಿದ್ದರು. ಅವರೆಲ್ಲರಿಗೂ ನನ್ನನ್ನೂ, ನನಗೆ ಅವರೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಸಿದರು. ಇವರಿಗೆ ರಾಜಾಜಿನಗರ, ಇವರು ಜಯನಗರ, ಇವರು ತಮಿಳು ನಾಡಿನವರು, ಇವರು ಪಂಜಾಬ್ ನವರು ಹೀಗೆ ಸಾಗಿತ್ತು ಪರಿಚಯ. ಸುಮಾರು ೧೫ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲೊಂದು ಪುಟ್ಟ ಭಾರತ ಸಂಘವೇ ಆಗಿತ್ತು.

ಅವರ ದೈರ್ಯ, ಸಂಗಟನಾ ಚಾತುರ್ಯಕ್ಕೆ ಮೆಚ್ಚಿದೆ. ಕನ್ನಡ ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೇ ಭಾಷೆ ಗೊತ್ತಿರದ ಆಂಟಿ ಪಾರ್ಕ್ ಗೆ ಬಂದ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಕನ್ನಡದಲ್ಲೇ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಇವರು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡುವುದು, ಕನ್ನಡ ಬರದೇ ಇರುವವರು ಅವರ ಭಾಷೆ ಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತರಿಸುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಯಾರಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿತ್ತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ….

ಹೀಗೆ ಸುಮಾರು ೬ ತಿಂಗಳ ಕಾಲ ಪಾರ್ಕ್ ನಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದ ಕಂಪು ಹರಡುವಲ್ಲಿ ಅವರು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದ್ದರು. ಭಾರತಕ್ಕೆ ವಾಪಾಸಾಗುವ ಹಿಂದಿನ ದಿನ ಆಂಟಿ ಎಲ್ಲರ ಮನೆಗೂ ಬೇಟಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ವಿಶೇಷವಾಗಿತ್ತು.